Druk, druk, druk
In de begintijd van deze blog kreeg ik veel vragen over de wenselijkheid van het delen van persoonlijk informatie op internet. Destijds heb ik daar goed over nagedacht en besloten dat dat in ons geval wenselijk was. Onze familie en vrienden wonen verspreid over heel Nederland en we merkten dat ook heel veel andere mensen geïnteresseerd waren in hoe het met Kilian ging. Voor ons was een blog verreweg de beste manier om iedereen op de hoogte te houden. Natuurlijk hopen we dat onze kinderen later geen hinder ondervinden van deze inschatting. De meest persoonlijke dingen, zoals levensovertuiging, stoelgang en ons huwelijk heb ik zoveel mogelijk vermeden, waarbij ik wel zo eerlijk mogelijk heb willen blijven. Over het algemeen is mijn opvatting toch dat het worstelen met de enorm zware behandeling tegen leukemie iets is waar Kilian altijd trots op zal mogen zijn en waar hij zich nooit voor hoeft te schamen. Ik hoop maar dat ik daarin later niet te naïef geweest zal blijken.
Opvallend is wel dat nu de frequentie van de berichten afneemt, omdat het goed gaat met Kilian en omdat we het druk hebben met het combineren van alle aspecten van ons leven, er steeds vaker vragen komen over wanneer ik weer iets ga plaatsten. Daaruit maak ik dan maar op dat veel mensen deze blog waarderen!
Ik schreef het hierboven al, we hebben het druk. Doordat het zo goed gaat met Kilian, pakken we steeds meer het leven van voor zijn ziekte op. Bas en ik werken weer (vrijwel) volledig, de kinderen zijn druk met school en sport, we hebben deze maanden veel verjaardagen en natuurlijk komen de feestdagen er aan. Daarnaast moeten we natuurlijk ook nog iedere donderdag naar Groningen en hebben we om de drie weken een zware dexa-week, zoals nu. Het lukt, maar het kost allemaal wel veel energie en vraagt veel flexibiliteit en planning. We hebben nog steeds niet de uitslag van het gen-onderzoek, dus we blijven er nog even van uit gaan dat we tot 23 april moeten volhouden. Zoals het nu gaat, moet dat lukken. Nog 8 zware kuren....
Omdat Kilian deze zomer de hele afdeling kinderoncologie in het UMCG versierde met zijn draken-tekeningen, had de pedagogisch medewerkster hem aangemeld bij Stichting Kunstwens. Vorig weekend kwam daarom kunstenares Ingrid Jantzen bij ons thuis om met de Kilian een echt schilderij te maken. Ook voor Deirdre en Dante had ze een doek meegebracht en de kinderen gingen vol enthousiasme aan de slag. Ze bleken allemaal te schilderen zoals ze zijn. Dante probeerde zich er in het begin zo makkelijk mogelijk af te maken, maar toen ze zag dat Kilian en Deirdre nog druk bezig waren, liet ze zich overhalen om iets beter haar best te doen.
Deirdre was erg perfectionistisch. Als het niet lukte zoals ze in gedachten had, moest ze even nieuwe moed ingesproken krijgen, maar ze was uiteindelijk erg trots op het resultaat:
Kilian was erg eigenwijs in zijn opzet en koos voor een ontwerp met veel kleine details die hij in zijn eigen volgorde op het doek overbracht. Hij werkte ingespannen, met zijn tong een beetje uit zijn mond, terwijl de tijd maar door tikte. Gelukkig was Ingrid heel geduldig en het resultaat was er dan ook naar:
reade more...
Opvallend is wel dat nu de frequentie van de berichten afneemt, omdat het goed gaat met Kilian en omdat we het druk hebben met het combineren van alle aspecten van ons leven, er steeds vaker vragen komen over wanneer ik weer iets ga plaatsten. Daaruit maak ik dan maar op dat veel mensen deze blog waarderen!
Ik schreef het hierboven al, we hebben het druk. Doordat het zo goed gaat met Kilian, pakken we steeds meer het leven van voor zijn ziekte op. Bas en ik werken weer (vrijwel) volledig, de kinderen zijn druk met school en sport, we hebben deze maanden veel verjaardagen en natuurlijk komen de feestdagen er aan. Daarnaast moeten we natuurlijk ook nog iedere donderdag naar Groningen en hebben we om de drie weken een zware dexa-week, zoals nu. Het lukt, maar het kost allemaal wel veel energie en vraagt veel flexibiliteit en planning. We hebben nog steeds niet de uitslag van het gen-onderzoek, dus we blijven er nog even van uit gaan dat we tot 23 april moeten volhouden. Zoals het nu gaat, moet dat lukken. Nog 8 zware kuren....
Omdat Kilian deze zomer de hele afdeling kinderoncologie in het UMCG versierde met zijn draken-tekeningen, had de pedagogisch medewerkster hem aangemeld bij Stichting Kunstwens. Vorig weekend kwam daarom kunstenares Ingrid Jantzen bij ons thuis om met de Kilian een echt schilderij te maken. Ook voor Deirdre en Dante had ze een doek meegebracht en de kinderen gingen vol enthousiasme aan de slag. Ze bleken allemaal te schilderen zoals ze zijn. Dante probeerde zich er in het begin zo makkelijk mogelijk af te maken, maar toen ze zag dat Kilian en Deirdre nog druk bezig waren, liet ze zich overhalen om iets beter haar best te doen.
Deirdre was erg perfectionistisch. Als het niet lukte zoals ze in gedachten had, moest ze even nieuwe moed ingesproken krijgen, maar ze was uiteindelijk erg trots op het resultaat:
Kilian was erg eigenwijs in zijn opzet en koos voor een ontwerp met veel kleine details die hij in zijn eigen volgorde op het doek overbracht. Hij werkte ingespannen, met zijn tong een beetje uit zijn mond, terwijl de tijd maar door tikte. Gelukkig was Ingrid heel geduldig en het resultaat was er dan ook naar:
Al met al weer een hele leuke dag waarvoor we Ingrid veel dank verschuldigd zijn!
Christmas Stuff
I'm afraid I don't have anything new to show you this Sunday; I took a little time off to play with my family.
Yesterday, we busted out the boxes marked "Christmas Stuff". Hooray!
I made a special place to display my favorite kid-made ornaments. I love them so much!
The mantle was dedicated to all things Santa.
There may have been an interloper here and there.
I made these little houses 3 years ago. You can make some too.
And what Christmas village would be complete with a giant red bear?
It's a well-known fact that Little Red Riding Hoods are especially fond of Christmas.
Today we'll go chop down a tree and decorate it all up before College Girl has to go back to school this evening. Then it's back to our regularly scheduled arty shenanigans. I really like my life.
Giving Thanks
Thanksgiving
by Ralph Waldo Emerson
For each new morning with its light,
For rest and shelter of the night,
For health and food,
For love and friends,
For everything thy goodness sends.
.............................
I've got the menu planned, it's the standard traditional fare. Turkey, stuffing, green bean casserole, lots of pie. My brother and sis-in-law are bringing the mashed potatoes and candied yams. My folks are bringing the drinks. College Girl will be making the deviled eggs, and Boy Kid will be making the leaves on which we'll each write three things we're thankful for. Then we'll throw those leaves in a basket. At dinner we'll pass around the basket of leaves and take turns reading the one we pick while the rest of us try to guess who wrote it.
Unlike so many Thanksgivings I have experienced in the now-distant past, there will be no raised voices. No feuds. No fists, no malice, no belittling comments. No drama. Any tears will be caused by joy, laughing too hard, or chopping onions. More than all of my many blessings, I am so grateful to be able to spend this day with my wonderful present-day family.
Whether or not you do Thanksgiving,
what three things are you grateful for today?
Another Merry Trio
Yay for white beards!
This trio of Christmas cheer, along with yesterday's trio,
will be available in the shop tomorrow.
Sunday, 5:PM Pacific Time
Pre-Sneak-Peek-Peek
I just couldn't wait til Sneak-Peek Saturday to show off this merry trio.
I was inspired by vintage Roly Poly toys like these I found over at Lapin and Me.
Aren't they cute?
I've got a trio of a different sort in the works today,
so I'll be back again tomorrow to show them off as well.
Today's Table and My Favorite Number
Truth be told, this is actually yesterday's table. Today's table is empty except for that roly poly trio up top. I'm hoping to have them all done by today's end. I've been enjoying making some completely sculpted pieces on account of Dylan has been up to his elbows making ornaments (like that forest of tree-hatted Santas) and fulfilling orders that he hasn't had time to pay attention to the new designs waiting for his magical sewing and stuffing abilities. I don't need Dylan's awesomeness to do straight-up sculpts though, thus a trio of all-clay cuties is keeping me out of trouble. I like to work in threes. It kinda drives Dylan crazy because I never just give him one new thing to make. Even if I do give him one new design, I usually want three of them so I can make variations on a theme. I guess it's my way of reigning in some of my creative impulses. If left unchecked those impulses would start way more than they would ever finish, and have me bouncing all over the place. Come to think of it, I just put together my new work schedule and I'm working in 3 blocks: 9:am-Noon, 1:00-3:00 and 6:00-9:pm. Of course, I make the schedule so I get to change it however I like.
How about you?
What does your work schedule look like?
Toekomstplannen
Hoewel Kilian vorige week ineens heel slecht reageerde op de kuren en er erg ziek van is geweest, gaat het de meeste dagen op het moment nog steeds heel goed. Kilian gaat veel naar school, verbruikt daar al zijn energie en voelt zich weer een normale jongen. Dat laatste is voor hem zelf heel belangrijk.
Ons geeft het ook vertrouwen. Vorig schooljaar vond ik het heel moeilijk om te vertrouwen op een goede afloop, maar dit schooljaar is mijn optimisme steeds verder toegenomen. Zeker nu we de herfstvakantie, waarin het vorig jaar zo vreselijk verkeerd ging, zonder problemen doorgekomen zijn en gewoon Deirdres verjaardag hebben kunnen vieren, zijn we heel druk geworden met maken van plannen voor de toekomst.
Bas en ik zijn dit weekend voor het eerst sinds Kilians ziekte een weekendje samen weg geweest naar Den Haag, een cadeau van mij broer David en schoonzus Michelle. Terwijl wij heerlijk zijn uitgerust, de nieuwe James Bond film hebben gezien en uitstekende sushi hebben gegeten, zijn onze kinderen door David en Michelle in de watten gelegd. Dat het zo goed met Kilian gaat dat we de zorg voor de kinderen af en toe weer even kunnen uitbesteden neemt een hele last van onze schouders. Ik merk wel dat we daar nog aan moeten wennen, nadat al onze energie zo lang op de kinderen gericht is geweest. We hebben nu af en toe even tijd voor ons zelf, maar weten nog niet altijd wat we met die tijd moeten doen.
Hoewel we nog steeds niet de uitslag hebben van het gen-onderzoek, gaan we er vooralsnog maar vanuit dat het goed zal zitten en dat Kilian eind april eindelijk klaar is met de behandeling. Natuurlijk volgen er dan nog heel spannende jaren waarin de ziekte ook echt weg moet blijven, maar we wilden dit moment toch niet zomaar voorbij laten gaan. Samen met mijn ouders hebben we in de meivakantie een reis naar Rome gepland. Voor ons is dat een belangrijke stap. Toen Kilian vlak voor zijn 9e verjaardag ziek werd, zou een reisje naar Rome in de zomervakantie zijn cadeautje zijn geweest.
In januari zijn we uitgenodigd in Villa Pardoes en daar verheugen we ons allemaal ook heel erg op. Volgend weekend komt een kunstenares met Kilian een schilderij maken. In maart wordt ons nieuwe nichtje geboren. Er zijn ineens weer een heleboel leuke dingen om naar uit te kijken!
reade more...
Ons geeft het ook vertrouwen. Vorig schooljaar vond ik het heel moeilijk om te vertrouwen op een goede afloop, maar dit schooljaar is mijn optimisme steeds verder toegenomen. Zeker nu we de herfstvakantie, waarin het vorig jaar zo vreselijk verkeerd ging, zonder problemen doorgekomen zijn en gewoon Deirdres verjaardag hebben kunnen vieren, zijn we heel druk geworden met maken van plannen voor de toekomst.
Bas en ik zijn dit weekend voor het eerst sinds Kilians ziekte een weekendje samen weg geweest naar Den Haag, een cadeau van mij broer David en schoonzus Michelle. Terwijl wij heerlijk zijn uitgerust, de nieuwe James Bond film hebben gezien en uitstekende sushi hebben gegeten, zijn onze kinderen door David en Michelle in de watten gelegd. Dat het zo goed met Kilian gaat dat we de zorg voor de kinderen af en toe weer even kunnen uitbesteden neemt een hele last van onze schouders. Ik merk wel dat we daar nog aan moeten wennen, nadat al onze energie zo lang op de kinderen gericht is geweest. We hebben nu af en toe even tijd voor ons zelf, maar weten nog niet altijd wat we met die tijd moeten doen.
Hoewel we nog steeds niet de uitslag hebben van het gen-onderzoek, gaan we er vooralsnog maar vanuit dat het goed zal zitten en dat Kilian eind april eindelijk klaar is met de behandeling. Natuurlijk volgen er dan nog heel spannende jaren waarin de ziekte ook echt weg moet blijven, maar we wilden dit moment toch niet zomaar voorbij laten gaan. Samen met mijn ouders hebben we in de meivakantie een reis naar Rome gepland. Voor ons is dat een belangrijke stap. Toen Kilian vlak voor zijn 9e verjaardag ziek werd, zou een reisje naar Rome in de zomervakantie zijn cadeautje zijn geweest.
In januari zijn we uitgenodigd in Villa Pardoes en daar verheugen we ons allemaal ook heel erg op. Volgend weekend komt een kunstenares met Kilian een schilderij maken. In maart wordt ons nieuwe nichtje geboren. Er zijn ineens weer een heleboel leuke dingen om naar uit te kijken!
Today's Table
Here's a little peek at today's goings-on.
I gotta make some sort of schedule today too. I'm sort of all over the place lately creatively and mood-wise, and having some sort of parameters helps me reign myself in a bit. Time management is a always a tricky balancing act when you work at home. And balance is always a worthwhile goal, don't you think?
Today's Table
One of our favorite collectors commissioned a portrait of her funny little dog, Harvey.
Here's Harvey in real life, posing with his favorite toy--
And here's Harvey a la Cart Before the Horse--
I had my doubts about incorporating that blue stuffed lamb, but ended up loving how it turned out!
Hopefully Harvey (and his person) will like it too.
Now I'm turning my attention to other things on this morning's worktable, like these roly poly starts.
Contrary to their initial appearance, they won't end up being snowmen. At least, I don't think they will. Sometimes my plans are thwarted. I may be steady and reliable, but my creations are fickle beasts.
Filling in the Bubbles
We're all bona fide here on the ole Cart now! We vote by mail here in Oregon, that's why we don't have to wait for tomorrow's official Election Day.
Not to be all bossy or anything, but please don't tell me who you voted for. Wasn't there a time in the not so distant past that people could have differing opinions on this and not get all crazy? Then again, maybe that's just selective memory on my part. Either way, that doesn't seem to be the case right now. I'm finding the political atmosphere so stressful this year! Worse than ever before. I can only imagine how much more stressful it would be if I were to subject myself to television, with its non-stop incendiary political talk and ridiculous campaign ads inundating the airwaves. I'm hoping people will simmer the heck down after Tuesday, but I kinda doubt it. I promise not to call you mean names, no matter whom you support. Hope you can do the same. I think there is way more common ground here than we are lead to believe.
