Aftermath, Sneaky-Peeky, and Winner #7

Just wanted to do some more before pics of the wheelie house, but there's not much of a see-able difference since the last pics. We finished painting, the cabinet doors have been put up, and Dylan has done some behind-the-walls stuff, but we're sort of at a standstill til we get our Kickstarter funds (which should be within the next two weeks). In the meantime, I thought I'd share some of the wheelie house related mess that has accumulated. Even with Dylan reusing lots of stuff we've managed to salvage, there are still lots and lots of random bits left over.

This is the yucky propane-powered fridge that we'll be replacing with an energy saving electric one. And all the moldy carpet that was in the "basement" area. Yuck!

We're continuing to use and recycle what we can and will donate any usable parts to a salvage yard before taking the rest to the dump. Both of us hate contributing to landfill, but we gotta do what we gotta do. In the meantime we're making lists of stuff that needs to be bought once our Kickstarter money comes. And, of course, continuing to make art. Here's a peek at what's in the works for Sunday. . .

And one more order of business. . .

Now the give-away is done. We'll get the prizes out to the lucky winners toot sweet.

Thanks for playing, everybody!

Winner #6

Because we're so grateful for all the support we've gotten for our Kickstarter thingy, we're giving away one of the ornaments we designed especially for the occasion every day til it ends.

I'll be back tomorrow (and every day until Friday) to pick another winner.

Go here to play along.

--------------------------------------------------------------------------------------

Our Kickstarter project ends tomorrow! So if you want to become a backer, get some art, and be our hero. . .well, tick tock.

-♥-

Winner #5

Because we're so grateful for all the support we've gotten for our Kickstarter thingy, we're giving away one of the ornaments we designed especially for the occasion every day til it ends.

I'll be back tomorrow (and every day until Friday) to pick another winner.

Go here to play along.

Zomaar even een kleine update!

Zal weer even wat van me laten horen...

Gezellig, rustig weekend gehad, Joke, de buren & m'n moeder zijn nog langsgeweest. Van m'n moeder kreeg ik nog 2 flessen Martini en een fles Bailey...terwijl ik veel liever een glaasje siroop drink maarja..ik zal het wel opdrinken uit beleefdheid!

Zondag heb ik voor t eerst sinds de operatie gedouched en m'n haren gewassen, doordat er geen sop in de wond + portocath mag komen verliep dat erg moeizaam, zwaar vermoeiend maar was wel heeeerlijk, ik had 4 dagen niet gedouched dus dan wil je wel!

Ik zie er wel erg tegenop dat die hechtpleister weer eraf gehaald moet worden, einde van de week..als dat net als de 1e keer zo verloopt kan ik er wel een paar dagen vooruittrekken en een serestaatje innemen ofzo hahaha

Een maandag de dag begonnen zoals ik voorheen ook deed, heerlijk! Dennis zelf naar school gebracht op de fiets, ging goed behalve het afstappen is een vervelend gevoel, maargoed, het lukt! Ik doe alles zelf weer, niet afhankelijk zijn is toch het mooiste wat er is!
Ook 2 dagen nog buiten gezeten, onder de parasol, want ik kan (was ik al voor gewaarschuwd) niet meer in de zon zitten, binnen 2 minuten is m'n arm dan vol met vocht.

Alleen die continue pijn in m'n arm/amputatiewond word ik erg simpel van, er zit ook een flink " vochtzakje" onder m'n amputatiewond, trekt heel erg..maarja..zal ook wel weer goedkomen, operatie is natuurlijk nog maar een week geleden, dus mag niet klagen! Gevoel in m'n oksel is helemaal weg, maar dat zal langzamerhand ook wel weer terugkomen.

Betreft m'n winkeltje..heb er goed over nagedacht..maar heb iedereen een nieuwsbrief verstuurd dat ik hopelijk in het najaar de draad weer gaat oppakken en dus voor de zomer geen nieuwe kleding meer inkoop. Financieel is dat geen beste keuze maar ik wil deze weken m'n conditie opbouwen voordat ik met de chemo start & aangezien ik niet weet hoe m'n lichaam op de chemo gaat reageren zet ik de winkel gewoon even op pauze, helaas, maar wel de beste keuze denk ik!

29 mei verjaardag Emiel

Vandaag de verjaardag van Emiel, we proberen het zo leuk mogelijk te maken en alles normaal te laten verlopen.

Ikzelf ben supermoe, precies de terugslag van de afgelopen weken. De communie staat ook voor de deur en dat vergt toch ook wat energie.

Er zijn de laatste dagen al heel veel mensen op bezoek geweest bij mijn mama en dat maakt me wel blij. Zo heeft ze haar afleiding en ze put ook heel veel energie uit al die positieve mensen.

Zondag is ze jarig, we gaan dit samen vieren met de communie, ik ga haar toch eens extra in de bloempjes zetten!! Dat verdient ze! Maandag aanstaande naar professor Ceelen, hij zal haar nog eens goed informeren over wat er allemaal zal gebeuren.

Op naar de communie nu...

Katrien

12 juni petscan

Had gevraagd of mijn behandelde arts me vanmiddag wilde bellen omdat vorige week veel onduidelijk was wat er verder ging gebeuren.Ik krijg 12 juni alleen de petscan en week erop de uitslag.Als ik schoon ben gaat de uitslag naar Duitsland en die beslissen of ik nog bestraling krijg.Indien er wel kankercellen zijn dan word ik nog 10x bestraald.Heb nu ook medicijnen gekregen voor mijn speekselklieren.Lees ik op de bijsluiter dat het ook voor vaginale schimmelinfectie is,nu snap ik mijn nare smaak in de mond :-)
Me vader moet vrijdag onder de petscan en hoort dinsdag de uitslag.Was het maar dinsdag.......

Winner #4

Because we're so grateful for all the support we've gotten for our Kickstarter thingy, we're giving away one of the ornaments we designed especially for the occasion every day til it ends.

I'll be back tomorrow (and every day until Friday) to pick another winner.

Go here to play along.

Spannende dag

Vandaag krijgt me vader allerlei onderzoeken,er was iemand uitgevallen dus daarom kon het zo snel.Ben blij dat hij wel een vriendin heeft die er niet voor wegloopt.Want ben zelf aardig moe,duizelig en weer metaalsmaak in de mond.Die extra spanning werkt natuurlijk ook niet mee.De zon kan ik helaas ook niet tegen,dat heb ik gisteren wel gemerkt.Hopen dat uitslag van me pa geen longkanker is......

Winner #3

Because we're so grateful for all the support we've gotten for our Kickstarter thingy, we're giving away one of the ornaments we designed especially for the occasion every day til it ends.

I'll be back tomorrow (and every day for the rest of the week) to pick another winner.

Go here to play along.

---------------------------------------------------------------------------------------

We're offering lots rewards that you can only get by becoming a backer, so if there's something you want amidst all the Kickstarter goodies you've got 3 more days to get it.

Go here to become a backer.

And thank you!!

27 mei een gewone week????

Deze week, een 'gewone' week. Kan een mens nog zijn leven gewoon noemen nu??? Toch moeten we proberen in die routine geraken. Willen of niet, de wereld blijft draaien zeker?

Dit weekend toch de batterijen terug opgeladen. Elk gesprek, met wie dan ook komt uiteindelijk wel terug naar de angst en onzekerheid die we meemaken maar nu kunnen we hoopvol zijn en dat betekent voor ons de wereld!!!

Gisteren heb ik ook een aantal mensen verwittigd die nog niet op de hoogte zijn. Deze blog is eigenlijk ideaal want ik weet dat mijn mama niet zo graag elke keer opnieuw deze pijnlijke gebeurtenissen van naaldje tot draadje vertelt.

Ik probeer haar zo veel mogelijk te motiveren om dingen te doen en mensen vinden het niet erg als je zegt dat je er liever niet over praat. Ze mag haar zeker en vast niet isoleren, het is al erg genoeg dat ze dit allemaal moet ondergaan!

Benieuwd wat deze week zal brengen.

Katrien

Something-New Sunday

There's quite the collection of eclectic creatures on today's Cart.

Sprite, Coral, and Minnow

I've been basking in an abundance of inspiration this week. Probably because our Kickstarter thingy is 100% funded which is beyond exciting, and a huge relief! There are still 5 days left if you wanna take part in the arty goodness. Thank you so much to those who have become backers and helped to spread the word. We are truly grateful, and already making thank you cards. (We're not called Cart Before the Horse for nothin'.)

Winner #2

I'll be back tomorrow (and every day for the rest of the week) to pick another winner.

Go here to play along.

(I'm using a random number generator to pick the winners.)

Winner #1

I'll be back tomorrow (and every day for the rest of the week) to pick another one.

Go here to play along.

I'm using a random number generator to pick the winner.

colores del mundo

Vriendschap is...

Ziekenhuisopname 21 Mei t/m 24 Mei okselkliertoilet

Dinsdagochtend Dennis nog naar school gebracht, daarna thuis nog een beetje lopen ruimen en inpakken, niet gezeten, want het niet roken (omdat ik natuurlijk nuchter moest blijven) viel me zwaar tegen...werd er onrustig en opstandig van.
Om 10.30 waren we in het ziekenhuis en om 12.00 werd ik al opgehaald om naar de OK te gaan. Nou.. de leuke anesthesist van verleden maand was er niet, ze hadden nu een afgekeurde slager genomen volgens mij want op het moment dat hij zei " ga maar lekker slapen" zat ik rechtop in m'n operatiebed omdat ik het gevoel had dat m'n onderarm aan het ontploffen was tijdens het inspuiten van de narcose, heb zo goed mogelijk ondanks m'n wat duffe/suffe gevoel z'n huid letterlijk en figuurlijk vol gescholden, ook de chirurg hoorde ik tegen hem tekeer gaan en daarna was het licht eindelijk uit bij mij..wat een malloot. Als ik volgende week terug kom op controle ga ik toch eens vragen aan die chirurg wat er precies fout ging en of die sukkel nog in dienst is.

Maargoed..na de operatie ben ik 2,5 uur(!!?) op de verkoeverkamer gebleven (terwijl Arend en Tamara al uren op me zaten te wachten omdat ze gebeld waren dat de operatie achter de rug was) en ze bleven maar morfine geven omdat ik maar pijn bleef aangeven...pas 16.30 was ik weer op zaal...ik was agressief/opstandig/ruziezoekerig, niet normaal..was mezelf even helemaal kwijt...was echt niet leuk voor hun maarja..weet zelf ook niet waar dat door kwam.

De dagen erna..veel pijn gehad, moeilijk te bewegen van beide armen door en..de operatie en aan de andere kant de portocap plaatsing + iets nieuws wat ik gelukkig want tevoren NIET wist..ze hebben m'n oksel leeggehaald via m'n amputatiewond, voor 2/3e hebben ze het litteken weer opengemaakt en zo het okseltoilet gedaan..terwijl m'n wond juist zo mooi aan het genezen was en ik er nog weinig last van had..ze wilde niet nog een extra litteken maken dus voor deze optie gekozen..fantastisch(!!?!!!) Chirurg is nog aan m'n bed 's avonds geweest omdat ik het niet gewoon vond dat ik dat niet wist van tevoren, ik dacht dat ze een snee in m'n oksel gingen maken i.p.v. dit.

M'n arm + amputatiewond is net of er beton aanhangt, veel last van de drainingang gehad, ik loop scheef daardoor en doet gewoon flink pijn.
Zolang ik stil lig met een kussen onder m'n arm was het te doen, maar zodra ik moest lopen of bewegen ging het fout..wat een lol!

In de tussentijd is Arend weer elke dag 2x op bezoek geweest met als gevolg dat Dennis door andere uit school is gehaald (buren, Joke, ome Leen, oma Barry) en de kinderen 's avonds opgevangen werden door Joke & Henry en oma, ook het eten is weer verzorgd door Joke, oma en tante Lenie..ongelofelijk joh..wat moeten we zonder deze mensen..echt bizar..a la minute staan ze klaar voor ons, goud verdienen ze!
Alle kids zijn langs geweest in 't ziekenhuis, ook m'n moeder, ome Leen & Bep en Henk, helemaal leuk!

Op dezelfde zaal lag er een vrouw die dezelfde operatie als ik had ondergaan en zij had echt enorme pijn dus ik heb nog geluk gehad ondanks m'n klaagzang..

Gister nog bijna gehele dag darmaanvallen gehad met diarree omdat zoals de zaalarts zei..door de morfine m'n darmen stil hadden gelegen, 3 dagen lang, ik een toetje ging eten met appel erin (had ik niet goed gelezen op het etiket) en ik daar niet tegen kan door m'n spastische darm..dus m'n darmen kwamen daarna erg goed op gang pfffffff...

Als "slagroom op de taart" werd vanochtend ook m'n drain verwijderd, nou..ze hebben kunnen meegenieten op zaal..leek wel een speenvarken..was er al zo bang voor (doordat ik verleden maand ook elk stukje had gevoeld)....mocht ik ooit nog eens geopereerd worden met drain..dan halen ze het er onder narcose maar uit..dit was de 2e keer en laatste keer..ben er klaar mee dat gevoel...

Arend is me weer komen halen, afsprakenkaart mee gekregen, 3 juni controle chirurg, 6 juni oncoloog en eind juni mama-care verpleegkundige..kaasbroodje gehaald en snel naar huis!

En...het belangrijkste is dat ik aangegeven heb pas te starten met de chemo na Reiley's verjaardag 14 juni.

Nu heerlijk weer thuis en met een kussen onder m'n arm zit ik dit rustig te typen..heerlijk!

Kortom...de 1e operatie betreft amputatie viel me erg mee, maar deze afgelopen 4 dagen waren echt heftig..normaal ben ik positief etc..maar vond/vind deze operatie vele malen heftiger. Maarja..zal ook wel weer goedkomen en slijten, carpe diem!

toch op de communie van Amélie...

25 mei

Vandaag op zoek geweest naar kleren voor mijn mama voor op de communie van Amélie. Alles in haar kast is veel te groot. We hebben echt iets heel mooi gevonden, maatje 36 amai, ze is wel echt mager!

Verder wel een goeie dag gehad, er is een last van onze schouders. We weten waar we staan en wat er gaat gebeuren. We weten dat ze ook een kans heeft en dat betekent voor mij de wereld!!

Ik heb gereserveerd voor mijn ouders in hun lievelingsrestaurant. Ik wil dat ze zo veel mogelijk afleiding zoeken. Dat is belangrijk om deze weken nu nog door te komen. Morgen moet ze voor een gezichtsbehandeling gaan en ze wou het eerst afbellen omdat ze geen zin heeft om uitleg te geven maar ik heb haar omgepraat. Ze moet gewoon zeggen dat ze ziek is en dat ze er liever niet over praat, de ontspannende behandeling zal haar deugd doen!!

Maandag ga ik terug naar Deinze om haar op te beuren en samen dingen te doen. Dit weekend probeer ik dan ook mijn batterij terug op te laden.

Katrien

Wat een ellende weer...

Gisteren heb ik me nog nooit zo beroerd gevoelt na de chemo.Infuus ging niet goed en moesten bijna 2 uur wachten op bloeduitslag,waren pas 17u thuis.Nu gaat het redelijk met me.Kreeg vandaag berichtje van een kameraad dat zijn vrouw is overleden aan kanker....Me pa moest vandaag een foto maken van zijn longen en rug.Vanmiddag werd hij al gebeld moet onder de ct scan plekje op de longen.....Het zal toch niet.....

Almost There, So Let's Have a Give-away

We are so close to reaching our goal on Kickstarter that I'm actually allowing myself to believe that it's really going to happen. We're all so excited! And what better way to celebrate than with presents?

Just pick your favorite and leave a comment for a chance to win.

If you feel like sharing, leave another comment for another chance to win.

~~We'll be picking a random winner every day until May 31.~~

To all who have become backers, sent words of encouragement, spread the word, and cheered us on, thank you! It means the world to us.

ALL DONE NOW

Thanks for playing!

Nog even dit...

‘Depressie beïnvloedt genezing’

De overlevingskansen van kankerpatiënten worden in belangrijke mate bepaald door hun psychische toestand, stelt hoogleraar Adriaan Honig. 'Vechters hebben een aantoonbaar beter imuunsysteem.'

Adriaan Honig: 'Veel specialisten herkennen een depressie niet.' (Joost van den Broek / de Volkskrant)

Kankerpatiënten of mensen met hart- en vaatziekten hebben twee tot drie keer zoveel kans hieraan te overlijden als ze daarnaast depressief zijn. Omgekeerd blijken de ‘vechters’ juist hogere overlevingskansen te hebben: bij deze mensen is het immuunsysteem aantoonbaar actiever dan bij anderen.

23 mei Ik wil zo veel mogelijk weten wat er ons te wachten kan staan...

23 mei

Door te lezen ga ik ook dingen begrijpen. Ik lees geen ervaringen van andere mensen maar op de website van Vlaamse Liga tegen kanker vind je heel veel objectieve informatie die je dingen beter doet begrijpen.

Ik ben te weten gekomen dat chirurgie de meeste kansen geeft op genezing. Het zieke orgaan kan bij mijn mama worden weggenomen en de uitzaaiingen zijn van die aard dat ze kunnen weggenomen worden. Ze weten ook al heel goed met welk monster ze te maken hebben door de kijkoperatie en de biopsie.

De primaire tumor zit dus in haar rechter eierstok en die gaan ze verwijderen. (waarschijnlijk ook de baarmoeder en linker eierstok)
De kankercellen hebben zich bij haar dan ook verplaatst in haar buikholte rechts, dicht bij de rechter eierstok. Het is dus een regionale metastase Hopelijk is de kanker niet te agressief en kunnen ze hem halt toeroepen.

Katrien

23 mei Vandaag het verdict????

23 mei

10 uur en nog steeds geen nieuws, ik trek mijn stoute schoenen aan en bel zelf. De dame op het secretariaat ziet dat het resultaat in de pc zit. Ze verbindt ons door met professor Ceelen. Ik geef mijn mama door zodat ze zelf de dokter aan de lijn heeft. De zenuwen gieren door mijn lijf. Ik hoor haar vragen:'Heb ik een toekomst?'

Het verdict. De tumoren in haar buik komen voor van de rechter eierstok. Uit de kijkoperatie is gebleken dat alles goed wegneembaar is. Zijn antwoord op haar vraag 'heb ik een toekomst' was absoluut. Dit klinkt voorzichtig positief.

Op 18 juni volgt een zware operatie. Ze gaan een debulking doen en HIPEC behandeling.

http://www.surgery.ugent.be/pages/hipec.htm
http://www.uzgent.be/wps/wcm/connect/nl/web/zorg/zorgverleners/topreferente+zorg/hipec

Zelf ben ik ziek, ik heb roofbouw gepleegd op mijn lichaam de afgelopen weken, niet genoeg geslapen en de rode wijn was een hele goeie vriend. Ik ga me herpakken echt waar!!

Mijn mama is dolgelukkig dat ze naar de communie van Amélie zal kunnen komen. Ze kijkt er enorm naar uit. Meegaan op reis naar Tenerife zal niet kunnen maar dat kan dan wel weer volgend jaar!! Voor het eerst durf ik vooruit kijken en voor het eerst heb ik terug moed om de communie te organiseren.

Katrien

22 mei vandaag het verdict????

22 mei

Eindelijk de moed bijeen geraapt om te bellen naar professor Ceelen. Hij was bezig op operatiekwartier en zou terugbellen, hopelijk doet hij dat dan. De verpleegster zei wel dat het nog even kan duren.

Sommige mensen zeggen dat moest het razend dringend zijn, we het al zouden weten... Tja, dat kan maar dat kan ook niet. We zijn niet de enige patiënt in het UZ en ik durf me niet baseren op zo's speculaties.

Het is nu echt wel al heel lang wachten. Ook nog geen nieuws van voorlopige resultaten, normaal gezien zouden die er nu toch al moeten zijn volgens de dokter die mijn nonkel behandelt.

Is dit een teken van goed nieuws?

Straks weten we het, ik ben bang maar ook een stuk opgelucht want op het wachten is MOORDEND voor iedereen.

Katrien

Morgen hopelijk laatste chemo

Morgen komt om 8 uur de taxi en dan weer richting VUmc.Daar zal ik wel horen wanneer ik de petscan krijg.Meestal is dat 2 weken daarna.Als ik dan "schoon" ben gaat het ivm europees onderzoek naar Duitsland.Daar wordt geloot of ik wel of niet bestraling krijg,10x 3minuten.Als ik bestraling krijg weet je 100% zeker dat het op die plek wegblijft.Anders is het afwachten.We zien het wel.Verder gaat het goed naar omstandigheden

21 mei onzekerheid

21 mei

Opnieuw een dag in onzekerheid. Elke keer dat de telefoon rinkelt, klopte mijn hart in mijn keel. Maar neen niets. Ik zit op mijn tandvlees, ik wil er zijn voor mijn mama en ik wil mijn gezin draaiende houden en ik wil een goeie mama zijn en een goeie vriendin,... Een beetje te veel van het goede...

Ik heb het even gehad. Morgen neem ik de moed bijeen en bel ik. Dit moet!! Het nieuws komt toch of het nu goed is of slecht.

Katrien

Today's Table

A strange menagerie awaits me on this morning's table. (I had to pixelate one of them on account of it's gonna be a surprise for the recipient.) Speaking of tables. . .

My art table is suddenly much smaller. And red. A certain Cart dweller has absconded with my precious table and is currently in the process of cutting it up *gasp!* and turning it into a bed/desk for the wheelie house. Is nothing safe from his mad-scientist ways?? Speaking of mad scientists. . .

I'd better get back to bringing this group to life.

In the meantime, on the Kickstarter front. . .

79% there, 9 days to go! We've come so far, please help get us all the way there. If we don't get all the way to 100% then we don't get any funding at all and nobody wins. Go here and be our hero.

21 mei

Deze nacht geen oog dicht gedaan. Het knaagt. Weten we het vandaag? Ik wil het weten, het is genoeg geweest voor iedereen. Goed of slecht, we moeten er door. Of ik sterk genoeg ben? Ik weet het niet maar zo kan het niet langer. Deze onzekerheid is onmenselijk.

Duizend vragen, duizend veronderstellingen.

Het feit dat ze niet onmiddellijk gevonden hebben waar de boosdoener zit, geeft me hoop. Misschien is het wel alleen in haar buik en nergens anders. Misschien is het wel goedaardig en kan een operatie alle monsters uit haar lichaam verwijderen.

Pas als je zoiets meemaakt kan je ten volle begrijpen wat mensen meemaken.

Hoe moet het verder met ons? Hoe gaan de kinderen dit ooit plaatsen. Hun superoma... Dit verdient ze niet, dit verdient niemand.

Deze periode heeft me ook veel geleerd. Wat echt belangrijk is bijvoorbeeld. Misschien kan er ook nog iets goed uitkomen. Ik heb ook beseft dat ik veel goeie vrienden heb. Al die mensen die met ons begaan zijn, het maakt me soms stil en het doet me beseffen dat we echte vrienden hebben.

Vanaf de dag dat ze met pensioen is gegaan, heeft ze haar ingezet voor andere mensen. Ziekenzorg, kind en gezin, ons... Heel haar leven heeft ze hard gewerkt om te staan waar ze nu staat, nu moet ze genieten en nu gebeurt dit... Eerlijk? Nee dat is het niet maar het leven is nu éénmaal niet eerlijk. Ook je familie leer je beter kennen. Iedereen gaat met zijn gevoelens op zijn manier om. Soms roept het vragen op, hoe onverschillig sommige mensen kunnen zijn. Willen ze het niet of kunnen ze het niet?

Als ik terugkijk op de laatste 10 jaar dan hebben we al heel wat watertjes doorzwommen en altijd kwamen de dingen op de pootjes terecht. Ik hoop dat het ook nu het geval is.

Mijn mama, ik zie ze zo graag en wil en kan haar nog niet missen. Ik hoop op de wetenschap, ik hoop een tikkeltje geluk en ik hoop vooral dat we dit samen overwinnen.

Katrien

Voor mijn mama

Voor mijn mama...

Tijd gaat snel!

So..morgen de operatie, tijd gaat snel!

Afgelopen vrijdag nog naar de mama-care verpleegkundige geweest, ze heeft een armmeting gedaan, dit om na de operatie te checken of ik vocht vasthoud aan de rechterkant en het aanmeten van een "steunkous" voor aan de re-arm.
Ook heb ik een kaartje gekregen voor in m'n portomonaie, waarop staat dat er, door het okselkliertoilet, niet in mijn re-arm meer mag worden geprikt of bloeddruk worden gemeten etc..
Ze gaf ook aan dat ik goed de oefeningen moet doen die de fysiotherapeut me gaat vertellen i.v.m. sneller herstel van die arm.

Ook heb ik de medische indicatie gekregen voor het aanvragen bij CZ voor vergoeding van "de soort pruik(toupim)" die ik wil hebben. Ook de adressenlijst voor het aanmeten van de siliconen borst-inlegprotheses heb ik gehad maar dat mag pas over 8 weken aangemeten worden.

's Middags moest ik het ziekenhuis bellen betreft de opname morgen, 10.30 moet ik in het ziekenhuis zijn en 12.30 word ik (mits het niet weer uitloopt zoals verleden keer) geopereerd. Dus kan ik gewoon morgenochtend Dennis eerst naar school brengen, vind ik fijn!

Afgelopen zaterdag de laatste dingen in huis gehaald voor de verjaardag en ik heb zelf de slingers opgehangen ( kan je nagaan hoe goed het juist weer ging met die arm..) Arend was er op dat moment niet dus dacht..grijp je kans! Hij vond het echt dom van me maar was zo heerlijk om gewoon je ding te doen, was daarna best moe maarrrrrrr..ze hingen er toch gezellig bij! Ik ben liever moe van " dingen doen" dan moe van het niks doen!

Zondag was Tamara jarig en het was echt een super gezellige dag!! We hebben heerlijk buiten gezeten de gehele dag! M'n familie, vriendinnen, buren, zelfs ome Wim en Corrie waren er, helemaal leuk! Tamara's vriendje en al haar vriendinnen zijn ook geweest, TOPDAG! En.. m'n wens is dubbel en dwars uitgekomen, ze heeft een normale / gezellige verjaardag gehad, ik kon samen met Arend heel de dag meelopen met hapjes en drankjes, zonder extreme moeheid, dat pakken ze ons niet meer af!
Joke had voor de kwarktaarten en kippesoep gezorgd helemaal super!

Vandaag 20 Mei..alle wassen weggewerkt, Arend heb alles gestreken, slingers afgehaald, alle bedden zijn verschoond, m'n tas is gepakt voor morgen en alle 3 de kids even apart genomen betreft morgen.
Ze zitten alle 3 goed in hun vel..gaan morgen gewoon naar school en hebben weinig zenuwen betreft mij..ik wijt dat toch hoe Arend en ik dit gezin draaiende houden, met positief zijn, gewone leven voortzetten en niet dramatisch doen. Arend heeft heel de week weer vrijgenomen om voor het gezin en huishouden te zorgen, Joke & Henry zorgen dat Dennis 's avonds op tijd op bed lig i.v.m. school als hun bij mij op bezoek zijn int ziekenhuis..kortom..ik kan weer gerust het ziekenhuis in.

Tamara had gister van een vriendin een gelukspoppetje gehad, deze gaf Tamara vanavond voor ze naar bed ging aan mij..ze zei" ik heb nu geen gelukspoppetje nodig, jij wel" en ze had er een lief briefje bijgedaan..OKE..3x slikken was dat, raakte me heel erg..zo lief!

Ik zit nu nog lekker met m'n glaasje Martini deze blog te schrijven, weinig last van spanningen, ik denk echt: wat moet dat moet, komt allemaal goed!

Waar ik wel achter ben gekomen doordat ik iedereen zag op de verjaardag..de buitenwereld maakt zich er drukker om dan mij..maar respecteren wel hoe ik ermee omgaat, hoe moeilijk ze het soms ook vinden, vind ik lastig om te horen/zien, ik zou graag willen dat iedereen positief is ingesteld, maarja..iedereen is anders..dat moet ik respecteren, ondanks dat ik zelf heel anders in elkaar zit. Maar ons gezin draait goed en normaal en met positief denken...dat is voor mij het allerbelangrijkste....ik heb 3 kinderen, daar moet je sterk voor blijven en het is ook gewoon mijn karakter, daar hoef ik me niet voor te schamen, ik ben wie ik ben en doe dit op mijn manier, ik ga alleen niet zielig doen en blijf gewoon sterk en zoals ik al eerder heb gezegd..stressen is zonde van je tijd want de operatie en de chemo etc..is nodig om te blijven leven dus daar gaan we voor alleen wel op een positieve manier.

Ik hoop weer snel te kunnen " bloggen" om m'n verhaal weer online te zetten..ligt er helemaal aan hoe m'n arm er aan toe is vanaf morgen!
Carpe diem! x

20 mei: de week van de waarheid

20 mei

Deze week zal het verdict vallen en ik ben zo bang... ergens wil ik de tijd stil zetten en vasthouden aan nu. Dit weekend zijn ze hier bij ons aan zee geweest, het heeft hen deugd gedaan.

Mijn papa is er ook kapot van, zaterdag zat hij bij mij te wenen. Je vader zo zien wenen is hartverscheurend maar het is in de eerste plaats het ergste voor mijn mama want zij moet het dragen en ondergaan.

Dit weekend las ik ook op internet dat Xander de Buisonjé zijn vrouw ook een tumor had in haar buikholte en bij haar bleek het goedaardig te zijn. Hier klamp ik me aan vast, waarom zou het bij mijn mama niet zo kunnen zijn.

Amélie doet haar communie, gisteren zei ze dat ze bezorgd is over oma omdat ze kanker kan hebben... Ik heb haar moeten gerust stellen dat er goede dokters zijn die al veel kunnen maar van binnen knaagt de angst. Ik legde haar uit dat als de dokter het nodig vindt om onmiddellijk een behandeling te starten we haar feest zeker nog eens opnieuw vieren maar dan met oma. Ze was deels gerustgesteld.

Op het net vond ik ook dingen over goedaardige tumoren (ik wil de slechte verhalen niet lezen) Ik wil me hier aan vasthouden tot het tegendeel gezegd wordt.

Katrien

3 mei kijkoperatie

vandaag is de kijkoperatie, ze wordt als eerste genomen dus ik hoop snel iets te horen.

Tegen de middag nog steeds geen nieuws. Ik word onrustig en bel zeker 10 keer om toch op voicemail terecht te komen...

Iets na 13 uur het verlossende nieuws. ze is terug op haar kamer maar ze mag pas zondag naar huis.

Blij dat dit toch al achter de rug is.

De verpleegster zegt ons dat het tot 10 werkende dagen kan duren voor we resultaat hebben.

Met de feestdagen voor de boeg betekent dit dat we pas in de laatste helft van mei iets kunnen horen... Onmenselijk lang wachten... maar het moet...

Katrien

2 mei opname ziekenhuis (kijkoperatie)

2 mei

Vandaag moet mijn mama om 15 uur zich aanmelden, op 3 mei wordt de kijkoperatie gedaan.

Eerst gaan we nog even iets eten om toch de gedachten wat de verzetten.

Om 18 uur ga ik naar huis, ze weent, het doet zo een pijn je mama wenend achter te laten...

Ik vind dit zo erg.

29 april op consultatie bij professor Ceelen

Om 10 uur een afspraak bij dokter Ceelen. Ik heb even gegoogeld naar zijn naam en hij is bij de Europese top dus ik denk wel dat we bij de juiste dokters terecht zijn gekomen.

Hij opent het dossier, doet even een lichamelijk onderzoek en is ook van mening dat een kijkoperatie de enige manier is om tot de juiste diagnose te komen.

Even zegt hij ook dat goedaardige tumoren dezelfde symptomen geven... Een sprankeltje hoop???

Hij zegt ook iets over debulking, Hipec... Allemaal verwarrend...

Opnieuw geen nieuws, opnieuw wachten maar toch een klein beetje hoop... Misschien wel valse hoop...

25 april D-day...(diagnosedag)

Een oud-collega probeert mijn mama 's ochtends een beetje bij te staan. Tegen een uur of 12 ben ik bij haar. We moeten om 14 uur in K12 zijn. Een gelaten dag, ik weet niet zo goed wat ik moet of kan zeggen. De spanning in de wachtzaal is om te snijden, de emoties gieren door mijn lijf. Kwart voor drie komt de arts ons halen, mijn hart klopt in mijn keel.

De resultaten zijn opnieuw niet éénduidend. De bloedonderzoeken wijzen op geen verhoging van de kankermarkers van de darmen (CEA), wel een verhoging op gynaecologisch vlak CA125 maar niet overtuigend... Dit zou ook kunnen wijzen op andere aandoeningen... Op de echo werd ook niet echt iets aan de eierstokken gezien...

De foto's van de longen zijn goed, niets wijst op uitzaaiing daar. Dus toch licht positief...???

Ze verwijst ons door naar professor Ceelen. (chirurg oncologie) Er werd beslist dat een kijkoperatie de snelste manier is om de juiste diagnose te stellen. Er zou een biopsie genomen worden.

Opnieuw geen duidelijk nieuws, opnieuw wachten, opnieuw angst en onzekerheid.

Katrien

22 april nog meer onderzoeken

Maandag 22 april

Terug naar K12 voor de endoscopie en de coloscopie. Bij het onderzoek mag ik niet zijn, daarna word ik erbij geroepen. Mijn mama is nog wat verward door de sedatie.

De dokter die het onderzoek gedaan heeft, komt nog even bij ons. Een hele vriendelijke dokter. Ze vertelt ons dat de maag in orde is. Het darmonderzoek kon niet optimaal verlopen. Ze hebben maar 10 cm ver kunnen kijken. Door de druk van de tumoren? Zit daar een tumor?

De dokter zegt dat genezing in dit stadium niet meer mogelijk is, wel zegt ze dat het stabiliseren een mogelijkheid is. Dit grijpt me naar de keel. Ik begin te hyperventileren... dit kan toch niet???

Ze doen ook nog een bloedonderzoek en daar staan we weer met angsten en twijfels...

Katrien

17 - 19 april de onderzoeken en kennismaking met UZ

17, 18,19 april

Het UZ Gent K12

Een eerste afspraak bij de dienst maag, darm en leverziekten bij professor Laurent. De foto's werden grondig bekeken er volgde een lichamelijk onderzoek en ook daar kregen we te horen dat wat er op de foto te zien was niet overeen kwam met de manier hoe mijn mama eruit zag. Levendig, geen klachten,...

Een Coloscopie en endoscopie was nodig om te bepalen waar de primaire kanker zich bevindt. Wat in de buikholte te zien is, zouden uitzaaiingen zijn... Gelaten keren we terug naar huis. Nog geen stap verder...

Ik kan niet meer eten noch slapen. Mijn zorgeloze leven staat plots op zijn kop. Dit is zo moeilijk te aanvaarden en een plaats te geven. De kinderen voelen de spanning maar we proberen toch nog geen paniek te zaaien want we weten zelf nog niets. Maandag de ondezoeken... hopelijk weten we dan meer. Donderdag 2 mei mogen we terug bij professor Laurent voor de diagnose.

Katrien

16 april de harde realiteit

Na school de kindjes ophalen en wachten op nieuws.... Niet zo een goed nieuws. De dokter even aan de lijn gehad. Harde woorden: metastasen, uitzaaiingen, UZ,... Het klonk allemaal zo onecht, precies een kwade droom maar ik werd niet wakker, het was de harde realiteit... Wat nu?
Angst, onzekerheid, pijn. Ik ben niet klaar om mijn moeder te verliezen. Ze ziet er ook nog zo goed uit, geen klachten, nooit moe, nooit klagen, voor iedereen altijd in de weer. De grond zakt weg van onder mijn voeten...

Katrien

15 april mijn wereld staat stil

Niets vermoedend kwam ik thuis. Mijn mama vertelde dat de dokter een verdachte massa's in haar buik had gevonden waarvoor verder onderzoek nodig was. Een CT-scan en echo was nodig. Haar bloedresultaten waren goed... Dan toch misschien hoop?

Katrien

Something-New Sunday

I know it's smack dab in the middle of Spring, but what can I say?

I'm feeling a little witchy!

Gwendolyn Perch

------------------------------------------------------------------------------------------

In other news. . .

Our Kickstarter project is in full-swing. We're 70% there, with only 12 days to go.

Go here, kick in a couple bucks, help spread the word, be our hero!

Eindgesprek

Vanmiddag hadden Bas en ik het eindgesprek met Kilians oncoloog, waarin we zijn hele ziektegeschiedenis en zijn (hele lange) toekomst hebben doorgesproken. We vonden dit een enorm fijne service van het ziekenhuis, omdat dit ons de mogelijkheid gaf om alle losse eindjes die bij ons nog leefden af te ronden. De oncoloog nam alle tijd om hetgeen de afgelopen 2 jaren gebeurd is toe te lichten, uit te leggen wat we in de toekomst nog kunnen verwachten en al onze vragen te beantwoorden. We hoorden dat Kilian hoeveelheid witte bloedcellen tijdens de diagnose torenhoog was geweest en alles er op leek te wijzen dat Kilian in de hoogste risico-groep zou gaan vallen, maar dat de leukemiecellen in de 2 weken die volgden in een onverwacht hoog tempo daalden. Hij reageerde zo goed op de behandeling, dat hij uiteindelijk toch in de Medium Risk-groep geplaatst kon worden. Ondanks een aantal zware bijwerkingen, de PRES en de veelvuldig verlaagde hoeveelheden chemo, was de oncoloog heel tevreden over hoe de behandeling is verlopen en had hij geen enkele aanleiding om zich meer dan gebruikelijk ongerust te maken over de toekomst. De kans dat Kilian een heel gewoon lang leven tegemoet gaat, is groter dan de kans op een recidive. Hij kan gewoon kinderen krijgen en die kinderen hebben geen verhoogde kans op leukemie. de bijwerkingen van de vincristine kunnen nog een tijd aanhouden, maar zullen uiteindelijk verdwijnen. Hij kan nog een tijd lang last hebben van vermoeidheid, maar zijn hormoonhuishouding zal ook weer tot rust komen.

Natuurlijk wordt Kilian de komende jaren, en eigenlijk zijn hele leven, wel een beetje extra goed in de gaten gehouden. Het eerste half jaar met controles om de 6 weken, daarna 2,5 jaar met controles om de 3 maanden, daarna 2 jaar met controles om het half jaar en vanaf dan met een jaarlijkse controle. Bovendien zal er iedere 3 jaar een hartecho worden gemaakt. De oncoloog benadrukte nogmaals dat deze controles de aandacht lijken te vestigen op wat er niet goed kan gaan, terwijl de kans dat alles wel goed gaat toch echt veel groter is. We moesten ons daarom niet blind staren om deze controles en ook niet te snel schrikken van bloedwaarden die een keertje tegenvielen. Zijn beenmerg en lichaam hebben nog geruime tijd nodig om er bovenop te komen. Een mooie inleiding naar de slechte bloedwaarden van gisteren, die dat verhaal bevestigen. De leuko's en trombo's waren erg laag, maar zijn lichaam heeft gewoon even tijd nodig om met vallen en opstaan weer een gezond beenmerg aan te maken en zolang er geen andere zorgelijke ontwikkelingen (blauwe plekken, opgezette klieren) zijn geeft dat niet.

Na het gesprek hebben we namens Dantes klas de kaarten en cadeautjes afgegeven voor Dantes klasgenootje, waarbij deze week leukemie is geconstateerd. Dit bericht, zo snel volgend op het einde van Kilians behandeling, heeft ons uiteraard enorm aangegrepen en de herkenbaarheid van alles wat we horen heeft veel emoties opgeroepen. We hopen met heel ons hart dat dit gezin over twee jaar net zo opgelucht adem zal kunnen halen als wij nu doen.

De afgelopen drie weken zonder chemo waren magisch (en heel vermoeiend). We zien Kilian in een razend tempo veranderen. Zijn gezicht is al veel minder opgeblazen, bewegen gaat veel beter en hoewel hij af en toe nog wel erg moe is, laat hij zich zeker niet kennen. We zijn naar Rome geweest in de meivakantie en hebben allemaal genoten. Kilian heeft lopend de hele stad doorkruist en het boven verwachting volgehouden. We kunnen niet wachten tot we in de zomervakantie weer naar Italië kunnen gaan, want vakantie hebben we de afgelopen 2 jaren enorm gemist.

Taxi/IZZ

Vandaag de taxi weer besproken voor volgende week donderdag en dan hopelijk de laatste chemo.IZZ gebeld en gelukkig geldt taxivervoer ook voor de nabehandelingen.Het eerste jaar moet ik om de maand een petscan ( kunnen ze zien of er wel of niet kankercellen aanwezig zijn) Dan gaat het herstelperiode in.Want die chemo maakt je wel moe hoor.Net even boodschappen gedaan,nou dan moet ik wel ff rusten.Maar verder valt het mee.Dan ben je al bijna 6 maand uit de running pffffff.Het klinkt gek maar mis gewoon het werk en uiteraard de collega's:-).En de steun is nog steeds geweldig thx! Maar nu leer je ook je echte vrienden kennen !!!!

Klopt..het word 21 Mei!

Vanochtend bij de chirurg geweest, wond van de amputatie vond ze er netjes uitzien, ze moest ook voelen of er vocht zat, was gelukkig niet zo, maar vond het niet prettig dat ze eraan zat..voelt gewoon zo vreemd aan die wond, op sommige plekken een "dof" gevoel, op andere plekken beetje pijnlijk, kortom..laat ze er maar gewoon allemaal van afblijven!

Ze vond het knap hoe we met de algehele situatie omgingen en zei tegen mij dat ik het niet moet onderschatten allemaal, doe ik ook niet, maar zielig in en hoekje gaan zitten is volgens mij ook geen optie, dus laat het mij maar lekker op deze manier doen, werkt het beste. Stapje voor stapje, niet ver vooruit kijken, positief blijven en doorgaan, gemeut allemaal van mensen die denken dat ik er te laconiek mee omgaat, ik ben een pure realist, weet heel goed dat ik er nog lang niet ben, staat me nog genoeg te wachten, dat sommige eraan overlijden etc...etc..etc..maar je kan 2 dingen doen..bij de pakken neer gaan zitten of positief/sterk blijven en doorgaan, ik ga voor het laatste, al dat dramagedoe, of ik nou 36x op een dag jank of 1x in de 2 maanden..prognose blijft hetzelfde dus vind ik zonde van m'n tijd om zielig te gaan zitten zijn, besteed liever m'n aandacht aan het leven zo normaal mogelijk te houden voor het gezin en lekker te genieten van de "kleine dingen" in het leven.

Alles wat nu nog komen gaat heeft als doel om zo lang mogelijk te kunnen leven, dus alles wat daarvoor nodig is doe ik met een positieve blik naar de toekomst!

Arend en ik hebben weer heerlijk gelachen toen we wegliepen uit het ziekenhuis, aangezien we dezelfde harde humor hebben, ik heb wederom weer een lekker kaasbroodje op, m'n moeder is de gehele dag weer aant soppen geweest hier, m'n tante/oom hebben weer een prakkie gebracht & met de kinderen gaat t goed!

Maargoed...volgende stap: Dinsdag 21 Mei (precies Dennis z'n 1e schooldag na de vakantie) rond 12.30 word ik geopereerd, okselkliertoilet rechts ( ongeveer 10 tot 20 klieren worden er weggehaald)& plaatsen van de port-a-cath links, beetje jammer dat beide armen dan een beetje buiten functie zijn, maarja...zal ook wel weer goedkomen, alhoewel ik er wel tegenop ziet want zat juist in m'n herstel van de 1e operatie, maarja..tis niet anders.
Het bizarre is dat erna dat okselkliertoilet NOOIT meer in m'n rechterarm geprikt mag worden omdat die lymfe er dan niet meer zitten en dus niks "afgevoerd" kan worden betreft vocht etc..het jammere van dit verhaal is dat ik had gezegd..als alles voorbij is en ik word " kankervrij" verklaard..neem ik op m'n rechter onderarm een grote tattoo met Carpe Diem (pluk de dag), dat was mijn doel...wat nu meteen in duigen valt natuurlijk..vind ik wel erg..op m'n linkerarm kan het niet daar die al helemaal vol is van schouder tot hand..dus moet dan maar een andere plek verzinnen.

As. vrijdag moet ik naar de mamacare-verpleegkundige die gaat me alles vertellen over oedeem/vochtophoping waar bijna iedereen mee te maken krijgt na die operatie en ze gaan een armmeting doen, zodat ze na de operatie kunnen checken hoeveel vocht erachter blijft als de drain uit m'n oksel is pfffffffffff..& ik krijg adressen mee waar ik de echte inlegprothese moet laten aanmeten..gedoe allemaal.

Ik heb aangegeven dat ik zo snel mogelijk na die operatie weer naar huis wil, aangezien we iedereen weer nodig hebben de aankomende tijd, Dennis die 4x per dag gebracht/gehaald moet worden van school, ik die niks kan met die arm na de operatie, huishouden, Arend die al veel vrij heeft genomen de afgelopen weken....dat vind ik vervelender dan die borstkanker op zich..ik regelde altijd alles zelf, spil van het gezin en dan weeeeer afhankelijk van alles en iedereen. Juist nu het zoveel beter ging, deed bijna alles weer en dan weer terug bij af...maarja positief blijven, want m'n 1e doel is bereikt..Tamara kan gewoon de 19e haar verjaardag thuis vieren!!!!

The Half-Way Mark

WHAT?

We’re turning a 1989 Winnebago Itasca into a place where we can live and work. For the past 10 years we've been making our living making art that we show and sell via the internet. This has given us the freedom to live wherever we want, regardless of job options. However, up until this point we've been limited by wanting to live in kid-friendly places with good schools. But now our youngest is about to graduate, and we're ready to wander around a bit. We still need to make a living though, and still want/need to make art, so we’re packing up the studio and taking it with us! When we’re done with it our little wheelie house (hopefully by the end of July) will have two studio spaces for the two of us, a bedroom, bathroom with a shower, and a guest bed. It’ll accommodate all of our arty living needs; space for sewing, painting, sculpting, shipping, and even a little bit of woodworking. And it’ll be capable of keeping us connected to our wonderful collectors via the magic of wireless internet. We've sunk all of our dollars into making this happen. ALL of them. We're asking your help to finish it.

WHY?

We want to have a home of our own without the burden of a mortgage. We
want the freedom to experiment without being held to building codes, to explore
new views whenever we get the urge, to chase the weather. We’re excited by the innovation
that living in a small space insists upon. Tiny houses are cozy. We like the way the rain sounds on the roof. We want to live a life less ordinary. We like the simple things. We want
to spend more time making whatever tickles our fancy, without having to worry
that it won’t pay the bills. Both of us are homebodies, so the idea of being
able to see new things while still technically being at home has an undeniable
appeal.

................................................................

As of today, we are half-way to our goal. Yay!!

16 days to go. Please go here, and tell your friends!

♥

allright! zo'n veranda is ne gigantische softbox!

21 Mei operatie?

De assistente van de anesthesist belde me vanochtend met de mededeling dat ik voor de operatie van 21 Mei niet eerst weer naar de anesthesist moest om mijn medische voorgeschiedenis te bespreken aangezien ik dit een maand eerder al heb gedaan..
OW??? word ik de 21e geopereerd? Fijn dat ik dat ook weet...
Ze schrok en zei meteen dat die datum nog kon veranderen (omdat ik het officieel nog niet kon weten daar ik morgen pas een afspraak heb met de chirurg)...de communicatie in de ziekenhuizen kan ook nog wel wat aan verbeterd worden..maargoed...het zou dus wel m'n 1e wens doen laten uitkomen dat Tamara de 19e een gewone verjaardag heeft, YES! Ik kan al weer veel met die arm en heb dus verder niemand nodig om extra te helpen die dag, gewoon een normale verjaardag zonder toeters en bellen, dus lang leve de assistente die haar mond voorbij sprak! Joke heeft al aangeboden kwarktaart te maken & kippesoep omdat Tamara daar helemaal gek op is!

Vandaag voor 't eerst sinds de operatie een normale dag gedraaid die ik ook had voor m'n operatie heerlijk! Heb zelfs voor 't eerst zelf gekookt zonder hulp (Arend moest alleen maar even de rodekool en aardappels stampen) thats it! Verder alles zelf gedaan van schoonmaken/vegen/boodschappen/vaatwasser uitruimen etc...heerlijk! Nadat we gegeten hadden hebben we ook de boel weer afgeruimd en daarna kon ik weer even plat, licht ging even uit zo gezegd, was echt effe sloosh toen, maar ze pakken me deze "zelfstandige" dag niet meer af!

Daarom is het best vervelend (druk ik me zachtjes uit) dat ik vanaf volgende week weer compleet opnieuw kan beginnen met afhankelijk zijn en weinig kan, juist nu ik in de opbouwende fase ben betreft m'n arm en de wond, kan al zoveel meer dan een week geleden, zo lekker weer zelfstandig bezig zijn zonder hulp te vragen.

Vanochtend was zo lief...ik was al uit bed (want de 2 oudste moesten naar school)...maar Dennis zei..mama ga maar weer even in bed liggen, ik ga je verrassen...ahhhhh..dat kind is 36x de trap opgelopen met koffie, sap, water, sigaretten & vla hahaha..zo'n schattie..toen kwam die naast me liggen en zei.." ja mama..weet je waarom ik dit allemaal doet...toen wees die naar m'n geamputeerde kant, en zei verder niks"..ahhhhhhhh..zo bizar lief voor een kind van 6 jaar..onvoorstelbaar..verder hebben we heerlijk liggen kletsen over van alles en nog wat, was zo gezellig en ook ontroerend.

Heb gister een gezellige moederdag gehad, flink verwend door iedereen!

Maargoed..morgen naar de chirurg..dus morgen kan ik echt pas schrijven waneer de operatie plaats vind etc..

Sweet Rewards

If you become a backer of our Kickstarter project, not only will you feel the warmth of being a totally awesome person that we'll forever hold in our hearts, you could also get rewards of a more tangible nature. Like these! (We made all of these things especially for our Kickstarter project, so you won't be able to get them anywhere else.)

As of this morning we're 1/3 of the way there. Hooray! 17 days left. Still a long way to go and a short time to get there. A big THANK YOU to the 39 people that have backed us so far!

Will you join in? Go here to play along.

We're gonna make a pretty list of all our backers and carry it with us in the wheelie house, and whenever we look at it we'll be reminded once again that people are wonderful and that we're not alone in our endeavors.