Druk, druk, druk

In de begintijd van deze blog kreeg ik veel vragen over de wenselijkheid van het delen van persoonlijk informatie op internet. Destijds heb ik daar goed over nagedacht en besloten dat dat in ons geval wenselijk was. Onze familie en vrienden wonen verspreid over heel Nederland en we merkten dat ook heel veel andere mensen geïnteresseerd waren in hoe het met Kilian ging. Voor ons was een blog verreweg de beste manier om iedereen op de hoogte te houden. Natuurlijk hopen we dat onze kinderen later geen hinder ondervinden van deze inschatting. De meest persoonlijke dingen, zoals levensovertuiging, stoelgang en ons huwelijk heb ik zoveel mogelijk vermeden, waarbij ik wel zo eerlijk mogelijk heb willen blijven. Over het algemeen is mijn opvatting toch dat het worstelen met de enorm zware behandeling tegen leukemie iets is waar Kilian altijd trots op zal mogen zijn en waar hij zich nooit voor hoeft te schamen. Ik hoop maar dat ik daarin later niet te naïef geweest zal blijken.
Opvallend is wel dat nu de frequentie van de berichten afneemt, omdat het goed gaat met Kilian en omdat we het druk hebben met het combineren van alle aspecten van ons leven, er steeds vaker vragen komen over wanneer ik weer iets ga plaatsten. Daaruit maak ik dan maar op dat veel mensen deze blog waarderen!

Ik schreef het hierboven al, we hebben het druk. Doordat het zo goed gaat met Kilian, pakken we steeds meer het leven van voor zijn ziekte op. Bas en ik werken weer (vrijwel) volledig, de kinderen zijn druk met school en sport, we hebben deze maanden veel verjaardagen en natuurlijk komen de feestdagen er aan. Daarnaast moeten we natuurlijk ook nog iedere donderdag naar Groningen en hebben we om de drie weken een zware dexa-week, zoals nu. Het lukt, maar het kost allemaal wel veel energie en vraagt veel flexibiliteit en planning. We hebben nog steeds niet de uitslag van het gen-onderzoek, dus we blijven er nog even van uit gaan dat we tot 23 april moeten volhouden. Zoals het nu gaat, moet dat lukken. Nog 8 zware kuren....

Omdat Kilian deze zomer de hele afdeling kinderoncologie in het UMCG versierde met zijn draken-tekeningen, had de pedagogisch medewerkster hem aangemeld bij Stichting Kunstwens. Vorig weekend kwam daarom kunstenares Ingrid Jantzen bij ons thuis om met de Kilian een echt schilderij te maken. Ook voor Deirdre en Dante had ze een doek meegebracht en de kinderen gingen vol enthousiasme aan de slag. Ze bleken allemaal te schilderen zoals ze zijn. Dante probeerde zich er in het begin zo makkelijk mogelijk af te maken, maar toen ze zag dat Kilian en Deirdre nog druk bezig waren, liet ze zich overhalen om iets beter haar best te doen.

Deirdre was erg perfectionistisch. Als het niet lukte zoals ze in gedachten had, moest ze even nieuwe moed ingesproken krijgen, maar ze was uiteindelijk erg trots op het resultaat:

Kilian was erg eigenwijs in zijn opzet en koos voor een ontwerp met veel kleine details die hij in zijn eigen volgorde op het doek overbracht. Hij werkte ingespannen, met zijn tong een beetje uit zijn mond, terwijl de tijd maar door tikte. Gelukkig was Ingrid heel geduldig en het resultaat was er dan ook naar:

Al met al weer een hele leuke dag waarvoor we Ingrid veel dank verschuldigd zijn!