Misselijk en moe

Zo tussen zondag en maandag begonnen de vorige 2 kuren de heftige pijnen van de vincristine. Toen Kilian gisterochtend begon te klagen over pijn in zijn kaken en in zijn ribben, zagen we de bui dus al hangen. We zijn direct begonnen met het geven van tramadol (een soort morfine) en dat leek gelukkig wel te helpen. Door hem de medicatie 2x wat sneller na elkaar te geven, kon hij ruim een uur heel goed meedoen met het vieren van Sinterklaas en het uitpakken van zijn cadeautjes. Hij heeft een rode Fatboy gekregen, omdat hij daar in het ziekenhuis zo graag op ligt. Maar ook de tramadol heeft, zoals ieder medicijn, zijn bijwerkingen en na die korte opleving was Kilian moe en wilde hij alleen nog maar slapen. Gisteravond vroeg hij nog of hij vandaag de hele ochtend naar school mocht, om dat hij heel graag de aankomst van Sinterklaas en het uitpakken van de surprises mee wilde maken, maar vanochtend was hij misselijk, moest hij overgeven en nu wil hij alleen nog maar slapen. Slapen is natuurlijk heel goed. Zolang we de vreselijk pijn van de vorige keer daarmee kunnen onderdrukken, mag hij van ons zoveel slapen als hij wil. We geven hem wat meer sondevoeding, omdat hij helemaal geen zin meer heeft in eten, en we willen hem wel op krachten houden. Door de babyfoon houden we hem goed in de gaten.
Zelf hadden wij het vooral gisteravond wel erg moeilijk. Kilian huilde over zijn rotziekte, die zijn leven verpest had en was verdrietig over alles wat hij niet meer kan doen en meemaken. En dat is natuurlijk ook zo, er zijn zoveel dingen die hij moet missen en hoewel hij zich vaak groot probeert te houden, omdat hij ons niet verdrietig wil maken, zien wij wel hoe erg hij dat vindt. En we weten hoe lang dat nog zal duren. Dat snijdt ons recht door onze ziel. Bas en ik hebben afgesproken dat we er alles aan zullen doen om zijn leven, en ook dat van de meisjes, want ook zij lopen natuurlijk heel veel dingen mis, toch zo leuk mogelijk te maken. Daar gaan we ons nu dus op richten.