Italië

Nadat de oncoloog ons de donderdag voor de vakantie zijn fiat had gegeven, zijn we vrijdagochtend heel vroeg vertrokken richting Italië. Eindelijk, na 3 jaar, terug naar onze caravan in Bolsena. Omdat we er al zo lang naar uitkeken, voelde het heel onwerkelijk en totdat we de camping opreden, bleef ik bang dat er nog iets tussen zou komen.
Gelukkig kwam er niets tussen en konden we genieten van 3 heerlijke weken. De eerste week liet Kilians conditie nog veel te wensen over. Als hij kwartiertje met andere kinderen gespeeld had, kroop hij in de hangmat en viel hij in slaap. Ik vond het erg confronterend om het verschil tussen Kilian en de andere kinderen te zien en me te realiseren hoe lang de weg nog was die hij te gaan had.
Maar de tweede week zat hij al steeds langer in het water en de derde week zagen we hem zelfs weer stukjes rennen. Eindelijk echte vooruitgang! Ik kan nauwelijks omschrijven hoe gelukkig het me maakte om Kilian, met weer een beetje kleur in zijn gezicht, te zien genieten van verse gegrilde vis of van een grote pizza met parmaham. En dat hij geregeld een paar uur de hangmat indook om daar een onvoorstelbare hoeveelheid boeken uit te lezen, dat heeft hij eigenlijk ook niet van een vreemde...
Voordat Kilian ziek werd (vroeger) gebruikten we de vakantie vaak om allemaal wilde plannen te maken voor het komende jaar. Dit jaar waren we daar niet alleen te moe voor, het was ook niet nodig. Ons plan voor het komende schooljaar stond al vast. We gaan ongelooflijk genieten van ons leven, gewoon zoals het is!

 Natuurlijk is het weer spannend wat de artsen in Groningen volgende week zullen zeggen, maar voor het allereerst hebben we het gevoel dat het wel goed zit!