We maakten ons al een tijdje zorgen over Kilian. Hij eet slecht, huilt snel, trekt met zijn rechter been, ziet heel bleek en is veel moe en lusteloos. Allemaal vage klachten, en de ene dag wat erger dan de ander. En dus zaten we al een tijdje in tweestrijd; aan de ene kant vonden we dat we niet te overdreven moesten reageren en leren om rustig de volgende controle (gepland op 24 oktober) af te wachten, aan de andere kant maakten we elkaar gek met onze gespannenheid en behoefte aan geruststelling. We wisten niet of we Kilian aan moesten sporen om beter zijn best te doen om fitter te worden, want we wisten niet of hij het wel kon helpen dat hij zo lusteloos was.
Zondagochtend kwam hij, na weer een niet volgehouden slaapfeestje, zo bleek en moe beneden dat Bas en ik de knoop definitief door hebben gehakt en vanmorgen heb ik het ziekenhuis gebeld om te overleggen. Gelukkig werd ik serieus genomen en mocht hij direct in Zwolle bloed laten prikken.
Bas heeft Kilian van school gehaald en is met hem naar Zwolle gegaan. Daar werd hij helemaal nagekeken door de kinderarts en die kon gelukkig niets verontrustends vinden. Een groot gedeelte van onze spanning viel daarmee wel weg. We zouden in de loop van de middag nog even gebeld worden over de bloedwaarden. Dat duurde helaas tot vanavond, en al die tijd voelde ik de angst letterlijk als een enorme spanning op mijn borstkas. Maar gelukkig zag ook het bloed er goed uit en kon de kinderarts eigenlijk geen verklaring vinden voor Kilians klachten. Mogelijk dat zijn nog altijd zwakke heup hem veel energie kost, dus hij ging overleggen met het ziekenhuis in Groningen over fysio.
We gaan dus na deze hapering vrolijk verder op de goede weg. We waren toch al bezig om voor Kilian iemand te zoeken om alle stress mee van zich af te praten en daar gaan we nu volledig op in zetten.
No comments:
Post a Comment