Spugen

Het is absoluut beter gegaan deze kuur, met name de pijn was nu, met een halve dosis vincristine, zoveel minder dat het bijna te doen was. Af en toe halen we even opgelucht adem, omdat we nu een uitgangspositie hebben. Met al deze pijnmedicatie en een halve dosis gaat het net, dus nu kunnen we gaan kijken of de dosis weer langzaam omhoog kan en vervolgens of de pijn medicatie langzaam naar beneden kan. De eerst volgende keer krijgt Kilian echter nog een halve dosis. Hij kijkt zo uit naar Kerst en Oud en Nieuw, dat de oncoloog dit niet het moment vond om de chemo al op te voeren.
Helaas zijn er ook momenten dat dat gevoel toch even naar de achtergrond wordt gedrukt. Want dit weekend was Kilian wel heel depressief en verdrietig, de afgelopen dagen was hij heel moe, vannacht kon hij toch weer niet slapen van de pijn in zijn ribben en regelmatig is hij zo misselijk dat hij zich helemaal leeg spuugt en dat hij onmogelijk voldoende voeding binnen kan houden om een beetje verder aan te sterken. Vanavond heeft hij zijn sonde er weer uitgespuugd, dus morgenvroeg weer het drama van een nieuwe sonde inbrengen. Daar kijken we geen van allen naar uit...
Het is dus dubbel. Het is zeker beter gegaan, alles is beter dan die ondraaglijke pijn van de vorige keer en alles is beter dan een PRES, maar makkelijk gaat het niet. Makkelijk zullen de komende achttien maanden natuurlijk niet worden.
Ondertussen heeft Deirdre maandag haar voet vervelend gestoten en heeft Dante keelontsteking. Het is hier dus net een klein ziekenhuis. Gelukkig geniet Dante erg van het ziek zijn, ze wil zichzelf voortdurend temperaturen en laat vol trots zien hoe stoer ze haar paracetamol neemt. Blijkbaar verzachten de aandacht en de rust de ongemakken. Deirdre mag iedere donderdagochtend even praten en knutselen met de IB-er op school, vandaag was dat voor het eerst, en daar is ze heel enthousiast over. De meisjes eisen hun aandacht dus ook nog wel op.