Ontspannen

Vandaag is het waarschijnlijk de warmste dag van het jaar en misschien wel de warmste dag van deze eeuw.  de afgelopen week heeft Kilian over zijn hele lichaam wat felle rode vlekjes gekregen. Waarschijnlijk is het een lichte allergische reactie op een van zijn medicijnen, maar voor de zekerheid houden we hem ook uit de zon. De felle zon gaat natuurlijk toch al niet goed samen met de chemo, dus wij zitten vooral binnen in ons relatief koele huis. Vooral in de speelkamer is de temperatuur nog heel aangenaam, Kilian kan er nu comfortabel de dag doorbrengen en Bas en ik verheugen ons op de mogelijkheden van dat kamertje als de kinderen over een jaar of 15 de deur uit zijn.
De vakantie heeft ons alle vijf erg goed gedaan. Hoewel de wekelijkse bezoeken aan het ziekenhuis en de chemokuren natuurlijk gewoon doorgaan, hebben we zoveel mogelijk andere stressfactoren deze weken even uit ons leven gebannen. Zeker Kilian is veel rustiger en meer ontspannen nu hij helemaal het tempo kan volgen dat zijn lichaam aangeeft. Normaal gesproken moet hij toch de tijden volgen van school en meedraaien met de planning van ons gezin, maar nu kan hij even gaan liggen als hij moe wordt en zich even terugtrekken als iets hem teveel energie kost. Daardoor voelt hij zich beter, maar is hij ook voor ons veel makkelijker. Bovendien lukt het hem bijna iedere dag om even bezig te zijn met de spellings-oefeningen die hij nog in moest halen van het afgelopen schooljaar. We hadden ook een typecursus gekocht, omdat hij in het nieuwe schooljaar op een laptop gaat werken, maar de coördinatie en snelheid van zijn handen blijkt niet goed genoeg om daar vooruitgang mee te boeken. Deirdre heeft zich er vol overgave op gestort en gaat er in een rap tempo doorheen, voor Kilian laten we dat maar even zitten. We zijn al heel blij dat zijn benen en handen op het moment niet verder achteruit lijken te gaan en dat we zonder incidenten de dexamethasonkuur van vorige week zijn doorgekomen. Deze zomer wilden we vooral gebruiken om iedereen weer even op adem te laten komen. Dat laatste lijkt dus goed te lukken, zo goed zelfs dat het Bas en mij wat moeite kost om weer aan het werk te gaan. De afgelopen week kon ik me nog niet erg concentreren en had ik veel moeite om weer in het ritme van mijn bezigheden te komen, hopelijk gaat dat de komende week wat beter en anders heb ik gelukkig nog de mogelijkheid een paar extra vrije dagen op te nemen. De kinderen gaan volgende week nog een paar dagen met mijn ouders kamperen en daar verheugen ze zich ook erg op. Hoewel we toch wel een beetje opzagen tegen weer een vakantie waarin we niet echt weg zouden kunnen, vinden we nu dat de vakantie veel te snel voorbij gaat. Bovendien hebben mijn broertje en schoonzusje onze caravan in Bolsena (Italie) zo goed schoongemaakt, dat wij daar volgend jaar weer helemaal fris in kunnen. En één jaar, dat is te overzien, toch?