Hoesten

Kilian is aan het hoesten. De hele dag en de hele nacht. Zondagavond zijn we na overleg toch maar met hem naar de spoedeisende hulp in Zwolle gegaan waar de kinderarts hem helemaal heeft nagekeken. Gelukkig waren zijn longen nog steeds schoon, dus leek het allemaal niet heel zorgelijk. Waarschijnlijk is het gewoon een lichte verkoudheid, maar heeft hij niet genoeg kracht en weerstand om er over heen te komen. We moeten hem heel goed uit laten zieken, en dat is ook eigenlijk de enige mogelijkheid, want hij verplaatst zich alleen tussen bed en bank. Ondertussen raken Bas en ik behoorlijk uitgeput, omdat we door al het hoesten nachtenlang niet konden slapen. Dus hebben we Kilian maandagnacht toch maar verplaatst van onze kamer (waar hij nog altijd slaapt) naar zijn eigen zolderkamer. Dat helpt een beetje, maar we blijven liggen luisteren of alles goed gaat boven.
We hebben deze week ook het huwelijk van mijn broertje Marnix en Tess. Maandag was het burgerlijk huwelijk in het gemeentehuis van Maarssen. Deirdre en Dante waren trotse bruidsmeisjes en hadden er erg veel zin in. Kilian was moe en ziek, wilde zich niet mooi aankleden, maar heeft wel een nette hoed op gezet.

Met Kilian in zijn rolstoel zijn we naar Maarssen gegaan. De meisjes kregen van Tess beiden een prachtig klein bruidsboeketje en voelden zich heel belangrijk. De ambtenaar liet de kinderen alle drie in het huwelijksboekje hun namen schrijven. Dante was zo zenuwachtig dat ze met haar boeketje niet over durfde te pakken en met haar rechterhand heeft geschreven, terwijl ze echt links is.
Daarna gingen we nog lunchen en hebben we Kilian boven in bed gelegd. Daar heeft hij liggen slapen tot we naar huis gingen.
Vrijdag vieren we het huwelijk echt. Helaas heeft Kilian morgen een hele zware kuurdag met vinciristine, asparaginase en MTX, maar we hopen toch dat hij vrijdag weer iets fitter is. De dexa stellen we een dagje uit, daar beginnen we voor 1 keer pas op zaterdag mee. Meer kunnen we niet doen, dus het is afwachten.
En ook zelf moeten we voor die tijd nog wel wat bij zien te slapen. Want we zijn beiden inmiddels weer wat drukker met ons werk, maar dan valt een week zoals deze ons wel heel zwaar. Dat blijft lastig. Het is prettig om op ons werk weer leuke dingen op te pakken, maar we hebben er niet altijd de energie voor.
Ook over Kilians (school)carrière zijn we aan het nadenken. Hij heeft dit jaar veel gemist en hoewel zijn cito's de laatste keer nog goed waren, zal dat natuurlijk niet zo blijven als hij bijna niets kan doen. Als we Kilian aansporen om zich wat meer op school toe te leggen, raakt hij daar echter heel gefrustreerd van. Hij is al snel bang de paar momenten per week dat hij zich wel goed voelt allemaal aan school te moeten besteden. Zijn handen doen pijn en zijn krachteloos en ook andere lichamelijke ongemakken zorgen er voor dat hij zich moeilijk kan motiveren. Hij vindt het leuk om bij zijn klasgenoten te zijn, maar kan de druk van het werk eigenlijk niet aan. We zijn met school aan het overleggen wat we nu het beste kunnen doen, maar dat is moeilijk. Laten we hem even met rust met als gevolg dat hij echt achterstanden op gaat lopen of dringen we wel wat meer aan met als gevolg dat we ook daarover met Kilian conflicten krijgen... We weten het nog niet.