Dreamnight at the Zoo

De kinderen hadden er al weken naar uitgekeken en gisteravond was het dan eindelijk zo ver. Dreamnight at the Zoo. Een avond waarop de dierentuin gratis een avond lang opengesteld wordt voor kankerpatienten, ernstig chronisch zieke kinderen, gehandicapte kinderen en hun gezinnen. Bij de uitleen hadden we voor Kilian een kinderrolstoel opgehaald, omdat zijn uithoudingsvermogen niet groot genoeg is om het een hele avond vol te houden. Om kwart voor zes waren we in Emmen op de grote parkeerplaats van het Noorder Dierenpark. Daar konden de kinderen kiezen voor een spannend vervoersmiddel naar de ingang van de dierentuin. Deirdre wilde achterop een stoere motor, Kilian en Bas gingen in een razendsnelle buggy. Dante vond al die voertuigen veel te veel lawaai maken, dus zij werd lekker in de rolstoel door mij naar de ingang geduwd. Dat kwam goed uit, want ze is in de tuin gevallen en heeft een schaafwondje op haar knie. Daardoor loopt ze heel moeizaam, hoewel ze soms met het verkeerde been hinkt.

Eenmaal in de dierentuin gingen we natuurlijk als eerste kijken bij de gloednieuwe leeuwen. Overal liepen dierenverzorgers rond om dingen te vertellen over de dieren. De politie en de brandweer waren er met verschillende voertuigen. We kregen patat, broodjes worst, drinken (het softijsje hebben we niet genomen, want dat mag Kilian met zijn lage weerstand niet hebben) en een tas vol cadeautjes en Kilian heeft zelfs nog een echte boa constrictor geaaid. We hebben een heerlijke avond gehad en we zijn enorm geroerd door al die mensen die zich gratis voor deze avond hebben ingezet.
We merken nog iedere dag hoeveel mensen met ons meeleven en dat doet ons echt enorm veel goed. Regelmatig komen er kinderen uit de buurt aan de deur met cadeautjes, iedere dag nog krijgen we kaartjes, we krijgen hulp bij de opvang van Deirdre en Dante en we horen dat mensen geld doneren voor de kanjerketting. Allemaal zo geweldig! Iedereen nog maar weer eens heel hartelijk bedankt daarvoor.
En dan gaat natuurlijk ook Kilians behandeling gewoon verder. Donderdag moest Kilian weer bloed prikken. Samen met mijn moeder is hij naar het ziekenhuis in Emmen geweest. We wisten niet zeker of dat zou kunnen, dus ik stond klaar om hem nog vlug naar Zwolle te brengen als dat nodig was, maar het bleek gelukkig geen probleem. We hadden een lijstje gemaakt met al Kilians wensen: geen vingerprik, geen vleugelnaald, niet vasthouden; en voordat hij naar het ziekenhuis ging had hij een pleister met emla (verdovingszalf) op zijn arm gekregen. Gelukkig troffen ze een aardige prikster die gewoon een ouderwetse naald gebruikte. Kilian onderging het zonder enig probleem. De bloedwaarden bleken ook nog eens goed genoeg te zijn, zelfs een beetje beter dan vorige week, dus gisteren is zijn VAP weer aangeprikt voor een weekendje chemo.